WAT VIND JIJ VAN DE JEUGDGEZONDHEIDSZORG? DEEL JOUW MENING HIER
Afspraak maken
Overzicht
Hulp nodig?
Heb je een vraag?
Klik hier
Hulp nodig?
Sluit

    Vorige stap

    Dank voor uw vraag!

    We nemen binnen 1 werkdag contact met je op.

    Sluit
    Vorige pagina
    Blogs Femke

    Blogs Femke

    Ik ben Femke van Kampen, 43 jaar oud en moeder van 3 dochters. De oudste 2 zijn 10 jaar (tweeling) en de jongste is 8. Ik werk sinds 3 jaar bij JGZ Kennemerland als Thuisbegeleider (TB). Mijn vakgebied is pedagogiek en ik heb mij gespecialiseerd in opvoedingsondersteuning, Autisme Spectrum Stoornissen en de ontwikkelingspsychologie van jonge kinderen. Ik werk al ruim 30 jaar met kinderen. Van grote zus, naar oppas, kinderopvang, kraamzorg, gespecialiseerde dagopvang, gezinsbegeleiding bij kinderen en/of ouders met een beperking, tot nu in deze geweldig, leuke functie bij JGZ Kennemerland.

    Graag wil ik meer inzicht geven in wat ik als thuisbegeleider zoal kan betekenen voor gezinnen die het consultatiebureau (CB) bezoeken. Om hier een beter beeld van te geven, deel ik maandelijks graag met jullie wat ik tegenkom in mijn werk.

    Blog 1: slaapproblemen
    Van één van onze verpleegkundige krijg ik de vraag om contact op te nemen met een nieuw gezin. Tijdens een gesprek op het consultatiebureau gaf de moeder aan dat het niet lekker met haar gaat en dat ze eigenlijk overbelast is. Ze heeft een zoontje van 2,5 jaar oud en het lukken haar en haar man niet om hem in zijn eigen bedje te laten slapen. Er is al van alles geprobeerd; beeldcoaching, Stevig Ouderschap en er zijn ook al meerdere gesprekken geweest met jeugdverpleegkundigen van het consultatiebureau. Alle tips lijken niet te werken, of maar tijdelijk. Ik bel de moeder op om kennis te maken en maak gelijk een afspraak met haar voor een huisbezoek. Als ik bij hen thuis ben, bespreken we vervolgens rustig met z’n drieën hoe de situatie tot stand is gekomen, waar ze tegenaanlopen en wat er al is geprobeerd.

    Na een paar bezoeken ontstond er een vertrouwensband met moeder. Ze vertelde mij over haar achtergrond en over haar eigen opvoeding en jeugd. Daaruit kon ik afleiden dat de hechting die zij had met haar ouders een rol speelde in het kunnen ‘loslaten’ van haar eigen kind. Na een paar bezoeken en gesprekken lukte het de ouders om een nieuwe structuur te vinden die voor hen werkte. In kleine stapjes werd het bed een fijne plek voor hun zoontje en konden ze hem rustig in zijn eigen bed leggen om te slapen.

    Dit is slechts 1 voorbeeld hoe de thuisbegeleiding ouders kan helpen als het niet helemaal lekker loopt thuis en er vragen zijn. Door te luisteren, de tijd te nemen en ouders bewust te maken dat opvoeding gewoon niet altijd makkelijk is en je je zorgen mag delen, kunnen wij helpen deze lichter te maken.

    Lezen jullie vaker met me mee?

    Groetjes, Femke

    —————————————–

    Blog 2: ondersteuning van ouders
    Vandaag was mijn laatste dag bij een Koerdisch gezin, waar ik de afgelopen 6 maanden wekelijks kwam. Het gezin is nog niet zo lang in Nederland en de ouders waren op zoek naar hulp voor hun 2 kinderen van bijna 3 en 5 jaar oud.

    Op de peuteropvang waren ze bezorgd over het jongste kind, een 3-jarige meisje. Ook de jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau zag dat het meisje zich op een ander tempo ontwikkelde, dan een gemiddeld kind van deze leeftijd. Zo praat ze bijvoorbeeld niet en is er bijna geen contact met haar te krijgen.

    De vraag aan mij als thuisbegeleider was om samen met de ouders te kijken welke hulp en ondersteuning ze nodig hebben en om hen te helpen de weg te vinden in de wereld van de hulpverlening.  Het was voor de ouders moeilijk om te wennen hier in Nederland. De cultuur is heel anders en daarbij hebben ze ook een gehandicapt kind. Moeder had een trauma van de hele nare en beangstigende vlucht uit Turkije. Zij kwam alleen met de kinderen met een boot naar Nederland. Vader was hier al 1,5 jaar eerder. Tijdens de vlucht waren de kinderen slechts 3 en 1 jaar oud. Ze hebben zelfs een paar dagen in detentie gezeten op Rhodos. Het jongetje is daardoor ook nooit naar een peuterspeelzaal of dagopvang geweest. Samenspelen met andere kinderen was nieuw voor hem.

    De basisschool waar hij nu zit, heeft hem een taalmaatje geven en hij krijgt extra ondersteuning om Nederlands te leren. Hij vindt het leuk op school en maakt vriendjes. Een vrijwillige organisatie heeft geregeld dat hij in de zomervakantie wekelijks terecht kon bij een steungezin om gewoon lekker te spelen (in een volgende blog vertel ik hier meer over). Het meisje gaat naar een specialistische dagopvang, waar gekeken wordt hoe zij tot volledige ontwikkeling kan komen. Daarnaast is er nu een vaste hulpverlener die voor langere tijd het gezin thuis komt ondersteunen in de opvoeding.

    Doordat de begeleiding en ondersteuning voor de kinderen nu goed geregeld is, kan moeder de tijd nemen om te werken aan haar trauma én Nederlands leren, want dat wil ze heel graag.  Ook vader voelt zich gesteund en ziet de toekomst weer positief. Ik vind het geweldig dat wij in Nederland uitgebreide voorzieningen hebben om bij te dragen aan de gezondheid en geluk van een gezin met jonge kinderen.  Ik was dan ook graag de TomTom in deze zoektocht.

    Groetjes, Femke

    —————————————–

    Blog 3: wat gaat die ontwikkeling soms hard

    Laatst zette ik een schattig, roze fietsje op Marktplaats om door te verkopen. Het fietsje was te klein geworden voor mijn meiden. Gebruikt, maar kon nog prima een ronde mee…je kent het wel.

    Een meneer had gereageerd voor zijn dochtertje van 5 jaar. Ze wilden graag komen kijken en een proefrondje maken. Ik heb het fietsje afgestoft en in de hal klaargezet. Op de afgesproken tijd gaat de bel en daar staat een mevrouw met twee schattige, zwartharige meisjes met net zulke zwarte, prachtige grote ogen.

    Het jongste meisje duikt direct de trampoline op en springt er op los. Het oudste meisje van 5 jaar kijkt vol bewondering naar mijn bescheiden moestuintje met tomaatjes. ‘’Kijk eens mama’ zegt ze. Ik zeg tegen haar dat ze wel een tomaatje mag plukken en opeten, als het van haar moeder mag natuurlijk. Het meisje kijkt naar haar moeder en vraagt of ze er eentje mag opeten. Haar moeder kijkt haar dochter verbaasd aan en zegt; ’’maar jij lust toch helemaal geen tomaatjes?” Het meisje kijkt een beetje beteuterd naar mij en het is duidelijk dat ze zich afvraagt of dat ook bij deze tomaat het geval is. Deze zien er toch wel heel lekker uit. Ik vraag haar of ze het wil proberen. Ze plukt het tomaatje, veegt ‘m even langs haar trui en steekt hem in haar mond. Ze vind de tomaat heerlijk en wil vanavond tomaatjes eten…en morgen ook!!

    Zo leuk hoe kinderen je kunnen verbazen. De sprongen die ze ineens kunnen maken ..en bijvoorbeeld ineens lusten, wat je daarvoor echt niet bij ze naar binnen kreeg. Door kinderen te laten zien waar eten vandaan komt en ze te betrekken bij het bereiden, snijden en proeven van eten, kan ervoor zorgen dat ze misschien meer willen proberen en uiteindelijk ook meer plezier gaan beleven aan gezond en gevarieerd eten.  Het proberen waard toch…Eet smakelijk!

    Groetjes, Femke

    Vorige pagina