Alles over de JgzApp! Download deze nu:
Afspraak maken
Overzicht
Hulp nodig?
Heb je een vraag?
Klik hier
Hulp nodig?
Sluit
Vorige stap
Dank voor uw vraag!

We nemen binnen 1 werkdag contact met je op.

Sluit
Vorige pagina
29 mei 2020

Wie ben ik? Charlotte Beumer

Amsterdam Oud Zuid. Een charmant boerderijtje op het platteland. Aerdenhout, zo’n joviale volksbuurt of ergens driehoog-achter. Waar je voordeur ook is; je vindt overal dezelfde thema’s. Driftbuien. Slapen. Niet slapen. Worteltjes tegen het plafond, doperwten tegen de muur. Onbedaarlijk lachen en liters tranen. Even heerlijk als moeilijk als uitdagend als fantastisch als ‘hóe dan?!’. 

Ook doen we, proberen we, dag in dag uit, een onmogelijke taak te volbrengen, namelijk vijftig ballen vangen.

Dat kan helemaal niet, maar toch is dat wel wat wij als ouders elke dag weer proberen te doen. Want in deze maatschappij, waarin alles maar perfect moet, waarin er zoveel oordelen zijn, is het vaak maar wát lastig om je staande te houden.

De druk om te ‘moeten’, de druk om alle ballen hoog te houden, de druk om ‘gelukkig’ te zijn kan immens en overweldigend aanvoelen. Helemaal als je de hele dag geconfronteerd wordt met andermans veel groenere Instagram-gras. En ik weet daar, als ervaringsdeskundige, alles van.

Wie ben ik?
Charlotte, 39 jaar, Haarlemse, gescheiden moeder-van-twee. Kernwoorden: schrijven, moeder, koffie, tattoos, krav maga, in willekeurige volgorde. Ik schrijf graag, vaak en veel en kortgeleden verscheen de herdruk van mijn eerste boek, met als titel: ‘Supermama’s, the true story’. De kernboodschap van ‘Supermama’s, the true story’ is: je bent al goed genoeg!

Ik heb het tot mijn missie gemaakt om deze boodschap zoveel mogelijk te verspreiden, in alle openheid, eerlijkheid, kwetsbaarheid en met de nodige relativering en humor.

Ik schreef het boek dat ik zelf had willen lezen op de momenten dat ik het écht niet meer wist, dat ik uit slaapgebrek tegen mijn gordijnen stond te praten, dat ik wankelde van een chronisch gebrek aan zelfliefde, dat mijn tranen de hele tijd hoog zaten, dat mijn wallen zo groot waren dat er prostituees op konden werken. En dat ik twijfelde aan alles, vooral aan mezelf.

‘Supermama’s, the true story’ is geen opvoedboek. Geen handleiding. Geen (ver)oordelende vinger. Geen ‘zo moet het’.

Wat is het dan wél?
Het boek is, naast een hart onder de riem van alle supermama’s én -papa’s, ook een uitnodiging. Om te delen, om te praten, om uit te wisselen. Om er vervolgens achter te komen dat je, wat je ook meemaakt, nooit de enige bent.

En nu mag ik ook nog eens gaan bloggen over moederschap, ouderschap en wat daar allemaal bij komt kijken.

Moeder worden betekent dat je een heel nieuwe wereld gaat betreden. Een wereld zonder ook maar enige vorm van structuur, waarin het soms voelt alsof je de gebruiken niet kent, de regels niet weet en de taal niet spreekt en waarin niets is wat het lijkt. En dat is echt cool. Alleen misschien niet meteen. En dan kan je aan alles gaan twijfelen, vooral aan jezelf. Maar geloof me: you got this.

Vorige pagina